Ter afwisseling van de verhalen van Team Fristi wordt het verslag deze keer gedaan door de stuurvrouw van deze tocht (zie ondergetekende).

Dit was dan de dag waarop het zonnetje straalde, genoeg liters water ingeslagen waren en de enige echte marathonsectie der W.S.R. klaar was voor de Stertocht marathon bij Cuijk.

Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen, echter de inschrijving was daar onbekend. Maar zoals het een echte marathonwedstrijd betaamd werd er niet moeilijk gedaan en mochten we gewoon meedoen. De Maas lag erbij als een spiegeltje, de zon scheen, de temperatuur was nog lekker (om 8.50 uur ’s ochtends) en we waren er helemaal klaar voor. Met onderweg veel plezierjachtjes met opa’s met een witte snor en een bierbuik en kinderen met honden op surfplanken hadden we genoeg afleiding. Maar natuurlijk had team Fristi dat allemaal niet nodig. Genoeg stof om over te praten onderweg, gezelligheid boven alles! Af en toe een Bam erdoorheen en de boot ging meteen weer een stuk sneller.

Irritant was een piepende dol, maarja, daar was dan wel een oplossing voor: de spons (voor het hozen bedoeld) in het water steken en dan leegknijpen boven de dol. Behalve dat de heren zodanig hard gingen en de spons daardoor in het water verdween lukte het gelukkig wel met het hoosvat…

Door het mooie weer lagen er natuurlijk veel plezierbootjes op het water met de nodige gevolgen van dien. De eerste golf werd door mijzelf opgepakt, maar ook de heren hadden er af en toe wel ‘last’ van. (Het was natuurlijk ook wel even lekker fris zo’n golf water over je heen).

Met dit mooie weer en de deinende golven onder de boot en het ritmische roeien van de heren raakte ik een beetje aan het dromen. Ik kon me zo voorstellen dat mensen van adel zich in vroegere tijden, lieten vervoeren over het water op een mooie zomerdag en daar dan twee mannen voor inhuurden die hard moesten werken om zo’n zware boot voort te zeulen. De vrouwe van adel had een ontspannen tochtje over het water en genoot van het weer. Gelukkig was het deze keer gewoon uit vrije wil dat de heren roeiden, maar toch was het voor mij wel lekker ontspannen. Een bizarre (en hilarische) gewaarwording was het wel.

Na verloop van tijd trok de lucht toch een beetje dicht, de bewolking beviel de heren wel, want nu was het niet meer zo heet. Na het laatste keerpunt werd de lucht toch ineens wel erg grijs en eindelijk begon de ‘Bam’-factor te werken. Het waaide hard en menig ‘kak’-momentje kwam voorbij als er weer eens een flinke golf dreigde binnen te slaan. Gelukkig ging het allemaal goed en kwamen we enigszins droog aan.

Uiteraard werd de dag afgesloten met een pak Fristi en een ritje langs de Mac (waar vooral de heren werden aangekeken op hun prachtige witte broekjes). Ik kan zeker niet ontkennen dat het een gezellige dag was. Vooruit, ik geef het toe… het was episch en zeker niet matig…

Marlijn van den Berg Foto's komen op de site en een filmpje kun je vinden op de Argotube.